Wandelen door de rio chillar kloof

 ### Wandelen door de Río Chillar kloof Ik parkeerde mijn huurauto, een compacte Seat Ibiza voor €25 per dag, aan de rand van Frigiliana en begon aan mijn eerste solowandeling. De Río Chillar kloof is een belevenis op zich, en vooral in de lente – april is een ideale maand – is het waterpeil precies goed. Je loopt echt door de rivierbedding, dus goede voorbereiding is essentieel. Denk aan schoenen die nat mogen worden en toch grip bieden. Zelf draag ik schoenen van het merk "Merrell", die ik online voor €120 heb gekocht, maar teenslippers zijn hier uit den boze. De wandeling begint vaak via de 'fábrica de luz', de oude energiecentrale, die je bereikt door de camino de los Almachares te volgen vanuit Nerja. Vanaf daar is het ongeveer een uur over een onverharde weg naar het eigenlijke beginpunt van de rivierwandeling. Je merkt snel dat het een populaire route is bij zowel buurtbewoners als toeristen. Omdat het 1 mei, Dag van de Arbeid, was, vond ik het er opvallend druk, maar de kloof is lang genoeg om je eigen rust te vinden. Eenmaal in de kloof wissel je stukken wandelen langs de oevers af met door het water waden. Het is echt alsof je door een natuurlijk waterpretpark loopt, met overal kleine watervalletjes en poelen. Neem een kleine rugzak mee, want je hebt je handen nodig om soms over rotsen te klimmen. Zorg voor water en iets te eten, want onderweg kom je geen winkels of barren tegen.  Een waterdichte tas voor je telefoon en camera is ook geen overbodige luxe. Het leukste zijn de smalle delen van de kloof, waar de rotswanden metershoog boven je uittorenen en het zonlicht nauwelijks de bodem bereikt. Hier is het water kouder, maar verfrissend. Ik liep ongeveer drie uur stroomopwaarts, totdat de kloof zich wat verbreedde – voor mij was dat een mooi punt om om te keren. De terugweg is net zo leuk, zij het dat je nu met de stroom meezwemt of -glijdt. Het is een dagactiviteit, dus trek er zeker vijf tot zes uur voor uit, inclusief de aanlooproute. De beloning voor de inspanning? Prachtige natuur en een unieke manier om af te koelen op een warme dag. Als je van plan bent te gaan op een feestdag, zoals de Dag van de Arbeid in Spanje, begin dan vroeg om de grootste drukte voor te zijn. Er is geen entreegeld of officiële gids nodig, en dat maakt het toegankelijk voor iedereen die een beetje avontuurlijk is ingesteld. Vergeet niet je zonnebrandcrème, want zelfs in de schaduw van de kloof vang je nog zon. ### Picknickplekken langs de Frigiliana-route Vanaf Frigiliana naar El Acebuchal voert een prachtige route die zich uitstekend leent voor een picknick. Na ongeveer 45 minuten wandelen langs de geplaveide paden en door de groene valleien kom je op een punt waar de route even langs een riviertje loopt. Hier vind je een prima plekje om de meegebrachte snacks en drankjes te nuttigen. Let op de kleine zijpaadjes die naar de oever leiden; ze zijn niet altijd even duidelijk, maar de moeite waard. Een andere goede plek dient zich aan wanneer je net de rivierbedding bent overgestoken en de weg zich omhoog slingert. Voordat de klim echt begint, zie je aan je linkerhand een kleine, natuurlijke uitstulping. Met wat geluk staat hier een omgevallen boomstam die prima dienstdoet als bankje om even bij te komen. Het uitzicht hier is prachtig over de vallei met de karakteristieke terrassen en de witte dorpjes in de verte. Rond het midden van de route, net voordat El Acebuchal in zicht komt, passeer je enkele verlaten boerderijtjes. Hier zijn vaak kleine, platte stenen muurtjes te vinden die niet alleen een mooi decor vormen, maar ook perfect zijn om je lunchpakket op uit te stallen. Ze bieden bovendien wat schaduw, wat geen overbodige luxe is, zeker in de lentezon. Zorg wel dat je na afloop al je afval weer meeneemt. Mocht je uiteindelijk El Acebuchal bereiken zonder dat je aan een picknick bent toegekomen, dan zijn er daar twee restaurants waar je terechtkunt. Restaurante El Acebuchal staat bekend om zijn rustieke charme en lokale gerechten, terwijl Bar Restaurante El Acebuchal een iets eenvoudiger menu heeft. Beide bieden de gelegenheid om binnen of buiten onder de parasols te zitten en na te genieten van de wandeling. De weg naar El Acebuchal is overigens ook goed met de auto te doen, maar de charme zit ’m juist in de wandeling. Onderweg kom je niet veel faciliteiten tegen. Voor water kun je een extra literflessen meenemen en wat lichte snacks zijn altijd fijn om bij je te hebben. Denk aan olijven, amandelen of een _bocadillo_ met _jamón_ en _queso_ die je in een van de _panaderías_ in Frigiliana kunt halen. ### Het pad van Maro naar de Acantilados de Maro-Cerro Gordo In april wandelde ik een deel van de kustroute van Maro naar de Acantilados de Maro-Cerro Gordo. Dit is een beschermd natuurgebied, bekend om zijn indrukwekkende kliffen en kleine stranden. Het startpunt voor deze wandeling is aan het oostelijke uiteinde van Playa de Maro. Vanaf het strand volg je het pad dat omhoog kronkelt langs de kliffen. Een goede optie is om ongeveer twee tot drie uur uit te trekken voor een enkele reis, afhankelijk van hoe vaak je stopt voor een foto of een duik. Het pad is over het algemeen goed zichtbaar en niet technisch, maar er zijn wel enkele steile en rotsachtige stukken. Goede wandelschoenen met profiel zijn daarom aan te raden. Ik draag zelf schoenen van het merk “Merrell”, maar teenslippers zijn hier uit den boze. Neem ook voldoende water mee, want onderweg zijn er geen faciliteiten om je voorraden aan te vullen. Een kleine rugzak met wat snacks, een handdoek en zonnebrandcrème komt altijd van pas. Na ongeveer een uur kom je bij het strandje, Cala Barranco de Maro. Dit is een minder toegankelijk strand dat je kunt bereiken via een steil pad vanaf de hoofdroute, of per kajak. Bij eb kun je hier via een tunneltje naar een kleiner strandje lopen, waar de golven in de ochtend nog rustig zijn. Het water is er glashelder en perfect om even af te koelen. Veel lokale vissersboten liggen hier in het seizoen aangemeerd. Er is hier verder geen horeca, dus een picknick meenemen is een slim idee. Een van de hoogtepunten van deze route is het uitzicht op de Torre de Maro, een historische uitkijktoren boven op de kliffen. Vanaf hier heb je een panoramisch uitzicht over de kustlijn en, bij helder weer, zelfs tot aan de kust van Afrika. De toren zelf is niet toegankelijk, maar het gebied eromheen biedt talloze plekken om te genieten van het uitzicht en even uit te rusten. Deze wandeling is een uitstekende manier om de ruige schoonheid van de kust van Nerja te ervaren, weg van de drukte. Deze wandeling eindigt bij de Playa el Cañuelo, een afgelegen strandje met een kleine, eenvoudige ‘chiringuito’ die in het seizoen geopend is. Je kunt vanaf hier een taxi terug nemen naar Maro, de bus van het natuurpark (alleen in het hoogseizoen, even de tijden controleren), of de hele weg terug wandelen. Als je van plan bent om in de middag terug te lopen, is het verstandig om vroeg in de ochtend te starten om de middaghitte te vermijden. Het pad is in april, voor de topdrukte, heerlijk rustig. ### Alternatieve routes rondom Nerja op 1 mei Met Dag van de Arbeid in aantocht, en de wetenschap dat populaire plekken zoals de Río Chillar dan overlopen, heb ik enkele alternatieven verkend die de drukte vermijden. Eén daarvan is de tocht langs de Alberca Baja, een oud irrigatiekanaal. Je start in Maro, bij de parkeerplaats van de grotten. Vandaaruit loop je via een bredere onverharde weg omhoog, langs fruitbomen en avocadoplantages, tot je het kanaalpad bereikt. Dit pad volgt de contour van de heuvel en biedt constante uitzichten over de kustlijn. Het mooie is dat het relatief vlak blijft. Ongeveer halverwege vind je een kleine, historische aquaductconstructie waar het water van het ene kanaal in het andere stroomt. Het pad eindigt bij een kruising van wegen. Je kunt via een pad weer afdalen naar de N-340 en van daaruit teruglopen naar Maro. De totale afstand is ongeveer 7 kilometer. Een andere optie is de Ruta de los Molinos de Papel, de "Route van de Papierfabrieken". Dit is een relatief onbekende wandeltocht die start vanuit Nerja, aan de oostkant van de stad, voorbij de begraafplaats. Je volgt een pad dat afdaalt naar de rivierbedding van de Río de la Miel. Hier zijn overblijfselen te vinden van oude watermolens die vroeger werden gebruikt voor de papierproductie. Het pad is op sommige plekken wat ruiger en minder onderhouden dan de hoofdroutes, wat bijdraagt aan de avontuurlijke sfeer. Je kunt de rivierbedding volgen, soms springend over stenen, soms door ondiep water. Uiteindelijk kom je uit bij een afgelegen strandje met enkele ruïnes, waarschijnlijk van een oud douanehuis. De terugweg is simpelweg dezelfde route in omgekeerde richting. Voor deze route is goed waterdicht schoeisel aan te raden. Een derde, kortere maar verrassend lonende wandeling, is die naar de Torre de Maro. Deze toren ligt op een klif ten oosten van Maro en is bereikbaar via een onverhard pad dat start net buiten het dorp. Het pad is goed begaanbaar en stijgt geleidelijk. De beloning is een panoramisch uitzicht over de hele kustlijn, van Nerja tot aan de kliffen van Cerro Gordo. Er zijn hier diverse kleine uitkijkpunten waar je ongestoord kunt genieten van de omgeving. Deze alternatieven bieden elk een bijzondere ervaring en vermijden de drukte die je op 1 mei elders zult vinden. De Torre de Maro is een snelle, lonende tocht. ### Lees ook - [Wandelen en dagtrips rond Nerja](/nl/blog/wandelen-dagtrips-rond-nerja) - [Rio Chillar wandelen in het voorjaar](/nl/blog/rio-chillar-wandelen-voorjaar) - [Wandelinspiratie in de Axarquía](/nl/blog/wandelinspiratie-axarquia)