Padel & tennis in Nerja: waar spelen, boeken & prijzen

Het was liefde op het eerste gezicht

Ik herinner me nog precies die zonnige zaterdagmiddag in maart, toen de lucht zo helder blauw was dat het pijn deed aan mijn ogen. Mijn vriendin Marta had me overgehaald om mee te gaan naar die nieuwe padelclub net buiten Nerja, een sport waar ik tot dan toe nogal sceptisch over was. Ik rook de hars en het rubber van de padelballen al toen we de parkeerplaats van Club de Tenis y Pádel Nerja opreden, een geur die me direct terugkatapulteerde naar mijn jeugd op de tennisbaan. Het zachte geluid van de bal tegen het racket en het ritmische geschuifel van tennisschoenen op het kunstgrasveld klonken als een uitnodiging. Met een huurracket dat ik voor nog geen vijf euro bij de receptie had opgepikt, stapte ik enigszins onwennig het glazen padelveld op. De bal was lichter dan ik gewend was, en het kortere racket voelde in het begin wat onnatuurlijk aan, maar binnen een paar slagen begon ik de finesse van het spel te doorgronden. De manier waarop de bal van de glazen wanden stuitert en de snelle, strategische uitwisselingen maakten het intens en verslavend, veel dynamischer dan ik me had kunnen voorstellen. Ik was onmiddellijk verkocht – dit was meer dan alleen een variant op tennis, het was een compleet nieuwe ervaring die perfect paste bij de relaxte, sociale sfeer hier aan de kust. Die eerste keer vloog de tijd voorbij, afgesloten met een welverdiend biertje op het terras van het clubhuis, waar de warme maartzon nog heerlijk op mijn gezicht scheen. Terwijl ik daar zat, met uitzicht op de glimmende velden en de verre Middellandse Zee, wist ik dat dit geen eenmalig avontuur zou zijn. Sindsdien ben ik er elke week te vinden, en de sport heeft niet alleen mijn conditie een boost gegeven, maar ook mijn sociale kring uitgebreid met tal van enthousiaste `locals` en `expats`. Padel hier in Nerja is voor mij meer dan een sport; het is pure levensvreugde.

Padel of toch liever tennis?

Padel of tennis, dat is hier de vraag waar velen mee worstelen. Zelf ben ik altijd meer van het tennis geweest, met de service en de lange rally’s die je echt uitdagen. Hier in Nerja vind je diverse tennisclubs, zoals de Club de Tenis y Padel Nerja aan de Camino de Burriana, waar de roodgestofte gravelbanen lonken onder de zon. Een baan huur je hier voor ongeveer tien tot vijftien euro per uur, afhankelijk van het tijdstip, en meestal speel ik er met Peter, die ik van de blog ken, en met wie ik me al menig potje een ongeluk heb gezweet. Die club heeft ook een klein cafeetje, waar we na afloop altijd een caña en een tapa delen, essentieel tegen de verzuring, weet je wel. Toch moet ik toegeven dat padel de laatste jaren een onmiskenbare opmars heeft gemaakt. Sinds ik hier woon, zie ik de glazen kooien als paddenstoelen uit de grond schieten – en niet alleen hier in Nerja, maar langs de hele Costa del Sol. Eerlijk is eerlijk, ik heb me er een paar keer aan gewaagd. Zo speelde ik vorige maand nog een potje op de banen bij Maro, een klein stukje rijden buiten Nerja, waar de wind net iets frisser is en je uitzicht hebt op de bergen. Het is sneller, intensiever, en de muren geven een heel andere dimensie aan het spel; je leert anders naar de bal te kijken. Wat me vooral trekt aan padel is de sociale component. Het is laagdrempeliger dan tennis; je bent sneller in een rally en hebt minder techniek nodig om plezier te hebben. Als je een keer geen partner kunt vinden voor tennis, zijn er bij padel vaak open groepen waar je gemakkelijk kunt aansluiten. Maar als ik moest kiezen tussen een zware topspin forehand op de tennisbaan of een bandeja tegen de achterwand, dan neig ik toch altijd weer naar dat oude, vertrouwde gele balletje en het geluid van snaar op leer. Die pure, rauwe kracht van een goede service op een gravelbaan blijft voor mij onovertroffen.

Mijn favoriete plek om te spelen

Als het aankomt op een balletje slaan, of het nu padel of tennis is, heb ik na al die jaren wel zo mijn vaste stekken hier in de buurt. Voor tennis is er eigenlijk maar één plek die constant bovenaan mijn lijstje staat: Club de Tennis y Padel de Nerja. De banen daar liggen er altijd perfect bij, en zeven van de acht tennisbanen zijn verlicht, wat ideaal is voor die laattijdige partijtjes als de ergste hitte van de dag voorbij is. Het is trouwens handig dat je online kunt boeken via hun website; zo voorkom je teleurstellingen en sta je niet voor een volle bezetting. Qua sfeer en faciliteiten zit je hier goed; ze hebben niet alleen negen padelbanen en een paar indoor tennisbanen, maar ook een gezellige bar waar je na afloop even kunt napraten met een `caña` of een `tinto de verano`. De prijzen zijn redelijk, rond de 8-10 euro per uur voor een tennisbaan, afhankelijk van het tijdstip. De wekelijkse `americano` padeltoernooien op dinsdag- en donderdagavond zijn een aanrader om wat nieuwe mensen te leren kennen, en het biedt een leuke mix van beginners en gevorderden. Iets verder, richting Frigiliana, ligt het `Club de Campo Cortijo San Rafael`. Daar zijn de tennisbanen al wat ouder, maar de omgeving maakt veel goed. Je speelt er tussen de avocado- en mangobomen, met af en toe een prachtig uitzicht over de kustlijn. Een paar jaar geleden heb ik daar nog een paar lessen gevolgd om mijn backhand wat bij te schaven; de instructeurs zijn er rustig en geduldig, en spreken redelijk Engels. Het is wel even een ritje de heuvel op, maar de rust en het uitzicht zijn de moeite waard als je de drukte van Nerja even wilt ontvluchten.

Zo boek je hier een baan

Nou, nu je eenmaal besmet bent met het padel- of tennisvirus hier aan de kust – want reken maar dat het gebeurt – wil je natuurlijk weten hoe je zo'n baan bemachtigt. Gelukkig is dat tegenwoordig een fluitje van een cent, al verschilt de methode een beetje per locatie. De meeste grotere clubs, zoals bijvoorbeeld Club de Tenis y Pádel Nerja, werken met een handig online reserveringssysteem via hun website. Je maakt een account aan, kiest je sport, datum, tijd en hupsakee, het is geregeld, vaak betaal je direct online met je kaart, en dan kun je gewoon doorlopen naar jouw gereserveerde plek. Een uurtje padel kost hier, afhankelijk van het tijdstip en of er verlichting aan moet, meestal ergens tussen de 10 en 15 euro voor de baan. Voor de kleinere, meer lokale banen, waar je soms de authentieke sfeer van de buurt proeft, kom je nog weleens de ouderwetse methode tegen. Denk aan een bord bij de bar waar je je naam en gewenste tijd op schrijft, of even bellen is dan de manier. Een goed voorbeeld daarvan is het sportcomplex bij Burriana, waar je naast gezellige paella's en verse vis ook vaak spontaan een plekje kunt vinden. Het is even wennen voor de `digital native` onder ons, maar eerlijk is eerlijk, dat geeft juist wel weer een prettig gevoel van lokale verbondenheid, en het dwingt je om die Spaanse woordjes voor ‘vrij’ of ‘bezet’ weer eens op te halen. Vaak betaal je dan contant, of bij de bar als die erbij zit. Mijn tip: begin altijd online te zoeken, meestal kom je dan vanzelf bij de website van de club en hun reserveringssysteem terecht. Mocht dat niet lukken, of je wilt een specifiek, kleiner baantje proberen, vraag dan gewoon even rond bij `expats` die hier al wat langer zitten – zoals ik! – of de vriendelijke mensen in het plaatselijke VVV-kantoor. Zij weten vaak precies hoe de hazen lopen en kunnen je in de juiste richting wijzen. En vergeet niet, als je eenmaal een vaste groep hebt, is het nog makkelijker: dan regel je gewoon een wekelijkse reservering.

Dat glaasje maakt het af

Na een paar potjes, of dat nu op de padel- of tennisbaan is, ben je toch toe aan verkoeling. En als er dan ook nog een prachtig uitzicht bij zit, is de dag compleet. Ik heb zo mijn vaste plekken, maar voor iets speciaals rijd ik graag een stukje om, richting de Balcón de Europa in Nerja, naar de strandtent "Burriana Beach Club". Het is geen geheim, maar de sfeer is er altijd goed. Een caña en een bordje espetos de sardinas – vers van de barbecue – terwijl de zon langzaam ondergaat, dat is toch wel het summum van na-wedstrijd ontspanning hier aan de kust. De route ernaartoe is al een genot, met de geur van zilte zeelucht en de bougainville die overal langs de muren kruipt. Parkeren kan een uitdaging zijn in het hoogseizoen, maar in het voorjaar is er altijd wel ergens een plekje te vinden in de straten rondom het strand. Daar aangekomen waait de frisse zeebries je al tegemoet zodra je de trapjes afdaalt naar het strand. Van mei tot oktober hebben ze vaak live Spaanse gitaarmuziek op het terras, wat de sfeer nog net dat beetje extra geeft. Dit is zo'n plek waar je langer blijft dan gepland. Neem het van mij aan. Ik begin vaak met het idee voor 'één drankje', maar voor ik het weet, is het donker en geniet ik van nog een laatste glas rode wijn, starend naar de lichtjes op zee en mijmerend over de gemiste volleys van de dag. Het is de perfecte afsluiter van een actieve middag en een fijne manier om de Costa del Sol, met al haar eenvoud en schoonheid, echt te ervaren.